A New Dawn

i want to say something. i HAVE to say something. no but its kinda crappy. but more of nonsense than crappy .haa fine! okay i’ll spill it! but.. but.. nevermind..

it’s funny that there are just things that remain unsaid and undone. but what is even crappier is having the chance to say something but still, not having the feeling of satisfaction.. as if it was incomplete. as if the real meaning is not  portrayed. *speechless* i just wish that words are enough.. words that does not show half the real meaning of what i really intended for you to feel. i just truly wish that words are enough. i wish i could show how much i do long for you. for your touch. for your presence. for your being. but all i could do is share the words ‘i miss you..’. is it enough? haaaay…..

i just wish that you’ll be with me. in this exact moment.. in this  exact moment when all i think is you.. all i imagine is the image of you.. all i reminisce are the moments we are together.. when all i can dream of, is you.

funny.. haha. i made a long explanation.. when what i just about to say is that i miss you.. words are enough! for the meantime.

gigising ng mga bandang ala una. magaagahan ng ala una imedya. magttxt txt. tapos maglalaro hanggang mga alas tres. mag tatanghalian ng mga alastres imedya. maglalaro ulet. tuloy tuloy hanggang mga alas nuebe tapos tsaka maghahapunan. magttxt txt, magchachat, mag ool mga hanggang alas dose. makikipagtxt ulet. ma22log ng mga oras sa gitna ng alas 2 hanggang alas singko. gigisng ulte ng mga bandang ala una ulet at mangyayari ulet ang mga nabanggit sa taas. ayan. ganyan ang everyday cycle ko ngayong bakasyong to. kung minsan malilingat aq sa mga taong tinuturing kong kaibigan. at ano pa bang gagawin ng mga sawing kagaya naming tatlo? edi maglaro ulet. o dba. mga mamamayan kameng nakatulong sa pagunlad ng mga sambahan ng taong naadik din sa dota. kumita na sila. nawalan kame (well sila. libre lang e) ng pera, at nagkaroon na naman ng chansa para umunlad ang mga masamang impluensya sa mga mababaw nameng kaisipan.o xa. sige. mag mubon. ayun. minsan mag momovie marathon kame. antinding marathon nga e. mga isa o dalawang movie lang tatamararin na. may isa pang problema. salat kame sa pera. kaya kahit hanggang merienda namen. improvised na. at eto ang mga resulta. ginulangang dalawang pirasong patatasan na nilamutak at binudburan ng breadings na pang manok, garlic flavor. pinirito sa gamit na mantika at nilagyan ng asin sabay lantak. ayun. d manlang tumagal. pero infairness, umunlad dn ang aming katayuan. dahil nakatikim dn kame ng totoong french fries. haha. pag napagtripan, magoovernyt kame. papayagan naman aq agad dahil mga wala pang 100 dipa ang layo nun sa bahay namen. pero sa totoo lang. d rin kame na22log. ginagawa nameng background music ang mga movies dahil d dn naman kame nanonood. nagbabaraha lang kame. kung ano anong laro. dumating pa nga sa pustahan at tayaan e. pero dahil salat kame sa pera. ayun. nagtatayaan kame ng beads. alam nyu ung nilalagay sa mga ID nung mga panahong tayo ay mga bubwit pa? yung may red, blue at green na karaniwan pang nginangatngat ng mga batang naadik sa junkfoods. YON! nagtatayaan kame sa poker. tong its at marami pang iba gamit ang mga beads na yon. ayun. mga bandang alas kwatro. babagsak na ko. ako na naman ang unang nanackawt sa larong patatagan. minsan nga e nagkatakutan pa e. may nakitang mumu ung isa kong kasama. takbo sya e. nkakatawa silang dalawa. takot na takot. ginagawa nila ung mga ginagawa ng mga artista pag nakakita sila ng multo. tipong nanginginig at nagtatago sa ilalim ng kumot. angcute nila tignan. parang mga tugang. nyaha. angsama ko. pero ewan. d na rin kasi aq natatakot. haay anu pa ba? wala na dn naman aqng ginagawa kundi magmukmok d2 sa bahay namen. lagi dn kasi aqng homealone. pagkagising ko. aq nalang magisa. patay lahat ng ilaw. sisigaw pa ako ng ‘MA? PA? ATE?’ at pag walang sumagot. sigurado na q. pagaari ko na naman ang kahariang ito. d2 nalang muna. humaba na to ng sobra. tinatamad na q. ge. mukang sinisipag naren aq magblog e. bka sana mag2loy 2loy na to..

taong tabon .

ayoko talagang gawin to pero sige. gagawin ko tong journal ulet.

tinatamad aq sa bakasyon na to. wala aqng ibang magawa kundi magadik sa avatar, prince of tennis, naruto, one piece, chat, tawag, badminton at iba pang gawain na d q kailangang lumayo. sobrang tamad q na kahit sarili qng tubig d q makuha. miski pagkain q pinapaabot q pa.

kada araw andun lang aq sa kama q, kaharap yung laptop at nagaadik ng kung ano ano. tapos nakachat q cla renz, flora at eventually, si danna.

nkakamiss grabe. yung mga OP, overnyt, mga tawa at pagpapatawa ni renz! yung ‘tatuy!’ ni danna, pambabara namin ni jag kay danna pag overnyt. yung pagtulog sa karton. yung ministop moments! haha. yung alitan at awayan then eventually magbabati dn. yung multo multo factor, yung mga mata ni chard. LAHAT! nkakamiss na! grabe. napaicp tuloy aq kung ganu karaming panahon ang nasayang ko. gagraduate na tayo! 3 months! less than 120 days! ilang linggo nalang tapos kakanta na tayo ng graduation song. huling kanta ng school hymn at awit ng katapatan. wa!! sinayang ko oras na mkasama sila kahit for the last minute. grabe. kung saya lang dn, wala nang tatalo sa dala ng L7. nkakamiss. hala nagdrama ko. para kong tanga. malamang babatukan aq ni jag at sasabihin na naman ni danna ‘tatuy, andrama mo’ o kaya naman, ‘andrama nito oh’ ni chard o kaya ‘MARK! ANDRAMA!’ ni carla. pero aminan mga iho at ineng, d ba nkakamiss..?

npaicp tuloy aq kung baket nagkaganito ang lahat. d q alam e. haha naalala q pag naglalakad tayo papunta sa destinasyon. may formation yan eh. laging nauuna si chard, solo flight. tapos next inline sila rochelle, jag, aq, carla. then nsa likod namen sila renz, flora, renz. si danna nagvavary. magugulat ka kahit san andun sya. tapos tatawanan sa likod namen! tapos kame naman makikiosiosio. tapos eventually isa na kaming kumpol tapos may dadaan na tricycle tapos sisigaw si flora “grabe! anlaki ng daan di-ba!” pag dating sa pag uubernytan. usapan puyatan, magugulat ka, humihilik na si chard. tapos susunod na ko. tapos sila renz, jag, reg, danna, flora, rochelle, carla, patibayan yan. tapos maya-maya tatahimik. tapos may iihi, tapos pagbalik nya patulog na lahat. haha. bigla tuloy pumasok ulet sa alaala q yung bigla daw aqng nagbasic habang tulog sabi ni danna. pulang pula pa mata ko daw nun. tapos igiling giling moments nung uod! wa! papanuorin ko nga ulet yun! wa! weightlifters! no air! wa!! teka magbubukas na q ng youtube.

so yun. carry on. gagawa kame ng project sa p6. grabe, npagdisisyonan na ambagan tapos sikreto na (XP). ang aga-aga plang. nkakaantok yung panahon pero masaya! yung mga mind games nila renz, chard, jinky, grabe. mapapaisip ka, bwiset, ang slow ko nga eh. pero ok lang. masaya! tapos yun, nagtalo talo kung san pupunta, then eventually, samen. tumambay, nanuod ng ‘the midstsds’ kumain ng kropek. uminom, nagsi ihian. tapos naglakad papunta sa mini stop, bumili ng yelo. pumunta kila mai tapos yun! kwentuhan then kainan na. ang sarap nga pla mai nung spag grabe! carry on. ayun, after nun, may naggalagala, nasiraan ng tsinelas. nag scooter tapos nauwi sa picturan at slaman sa kalsada. kawawa si jas at jah, first time ata madaganan ng sangkalahatan. haha. tapos may nangyari. may tumalon, tapos may tumulak. tapos may nakunan sa camera. ayoko na magelaborate. carry on. naginuman ng wine, NAUBOS NAMEN YUNG BOTE! FLORA-JAH-MARK-DANNA. tangero pare. lalo na si danna at jah. eniways. umalis na si jah at chard at matapos ang matagal na pagbubulaybulay nagdisisyon si jas na umuwi, pagtapos nyang magdala ng short, t-shirt, panty, binder at lahat na, d rin sya nakapagoveryt. haha. ayun. nauwi sa kwentuhan ng lovelife ng mga tao tao. nag parang bulag na baliw si laargie. nagscooter ang mga tao tapos nagumpisa nang magkatakutan. nagkwentuhan. nagtakutan. nagshare ng experiences. may asong umalulong. tapos ayun, nagsiuwian. nagpuntang ministop. kumaen aq. tumambay sandali at nagdisisyong umuwi!

SAYA!

ayoko nang mangahas na lumayo.

To be Continued

-Dare not Stop

                In every ending, there comes a beginning that can change your life forever. After all the tiring and exhausting practices, memorizing all those songs, remembering how they’re supposed to be sang, rushing to the stage before the intro is over, singing that took all our wits, and standing for over an hour or so, the itchy costume, sweat, noise,  shyness, nervousness, blinding lights and booming confettis, the big show, is after all, over.  And yes, all the efforts did pay off and we are now facing its ending. This is our last day, or more or less, our last night, BUT, it does end there. In this cantata, even with just a few days or weeks or so that we had our chances to know each other, we formed new friendships, new relationships, new connections and new pieces that make up the big puzzle of our lives. After seeing everybody, so united, so bonded, so ONE that I may say that everyone that is gathered here are here not by chance, not by serendipity, not by any kind of luck but are destined to be here, singing with each other. And after this we may go on with normal lives but I’ll say it once more, IT DOES NOT END HERE. In this story, there will be no periods, no commas, no exclamation points or question marks, but instead, a pair of parenthesis in which inside says ‘To be Continued’.

God bless.

Never Better

-I dream not to live in any other way

I am crazy. My nerves respond to a particular stimulus that urged my reflexes to completely control my body. This is the reason behind all the reactions of people around me, expressions made by the cerebrum and expressed by a vocaland in a verbal manner, that never affects of how my cerebellum react about whatever they say. In which my heart never really hurts and I became immune to sudden reprimands, comments and criticisms made by such high race of apes. In short, I really don’t care about what other people say, or whatever they think. I am a being that tries his best to mess on other creatures peaceful lives. I like it when I make people happy in some ways but I enjoy seeing them in pain, sadist shall we say.One very exact adjective that will directly hit me and may actually mean me is “insensitive.” I have experienced many other situations that involved my so called ‘insensitivity’ and trust me, it is effective, I really don’t feel anything. I may call myself half animal and half human without considering the theory of evolution, active and destructive. In my veins flow unlimited sources of energy for a reasons still unknown to me, the very reason that I exist in this particular manner, being enthusiastic and over alive, sometimes, you can even see me doing crazy things that you can’t see typical high school students do. Shame is never a part of my vocabulary, one thing I failed to add and live with it; shyness is a word applicable only not to me. I am a monster. I am a man who can distinguish right and wrong and side with my conviction; though I tried my best to be open to certain considerable facts. I live on principles in which I had grown with. I am a great hypocrite. Oh crap, I lied again.

actually, eto yung ‘about me’ q. at eto rin pinasa q sa selection sa EIC. nilagay q na rn d2. nabubulok na d2 sa pc e.

i never had the chance

we walk in perfectly parallel paths that that is never destined to meet

not in a point

no intersection ever

i can only see from far away. away there.

along with my solitude. my loneliness.

and you share the same fate with me.

we never had the chance to meet.

yet we try to outrun what fate had written.

a line has been drawn.

connecting the two unintertwined destinies.

i smiled. you also did.

i hugged you. you embraced me.

but then i can feel. everything is not real.

the line is a dream.

the bridge of paralleled lives.

the point of intersection.

the only point where we can somehow.

love.

ang tawag d2 ay magulong gawa. hehe

I love you.

I miss you.

Since then, you were there.

You were barely untouchable.

Well, at least, with my grasp.

I made everything to reach your unreachable realm.

But, I end up falling in the weird isolation of being a friend,

In your list of the most unwanted people you wanna be with.

I did everything to be noticed,

To be in, to be loved.

I tried to escape my fate.

I ended up messing it more.

Is there no end to this loneliness?

Am I forever trapped in my solitude?

sa wakas, ang hirap hagilapin ng mga email nyo! mga bigatin na kasi kayo! mejo nahirapan yung research team ko sa paghahanap sa inyo. nga pla. para sa kaalaman ng lahat. magkakaroon tayo ng reunion! yeah! after 25 yrs! mag kikita din tayo! cguro mga tagumpay na kaung mga nilalang. basta magkita nalang tayo. march 30 2034, 8pm-SM taytay, binili na kasi ni Flora (sana maalala nyo pa sya) ang SM at pinasara nya to sa isang buong araw at tayo lang ang gagamit ng buong lugar. basta kita kita.

-Daniel Estrellado

Master Of Music International

PhilHarmonic Orchestra

_________________________________________________

Nakita ko to sa email ko isang araw, wala pa qng tulog. puro deadline nasa isip ko. kinontak ko na lahat ng writers ko at nagreject ng sandamukal na articles, ang hirap. d q alam kung maeexcite ako o hinde sa nabasa ko. well, sige na nga. miss q narin kasi ang mga tao tao. mamayang gabi na nga pla, anu bang susuotin q? wa? kahit anu na.

"sir, deadline na po, may meeting kau this 3pm kay Lucio tan. 6pm kay marian rivera ngayon dn, lahat ng editors nyo nagkakanda ugaga na. may meeting kasu with the board ngayon 9am. may meeting dn po kayo sa TV station nyo mamayang 9pm. may dinner po kayo with mrs. lopez at kay mr sy.at-"

"icancel mo lahat, lintek. nakakbingi na boses mo, nakakairita"

"thank you sir (sabay make face at labas)"

badtrip, anu kayang susuotin q? hayaan mo na ang lintek na papel na yan. haay. ano na ba buhay mo ngayon? eto, byudo paren malamang. namatay asawa q sa isang car crash. sa plagay ko naman alam ng buong mundo yon. since hawak ko na ang international na dyaryo. simula nung nagkaron ng international language and information Unity (ILI) ako na ang nagmay ari ng business na to. may isa akong anak. lalake. pangalan nya Jam. ang kawawang batang maaga nawalan ng nanay. anyway. tama na para sa buhay ko. mamahinga muna aq at ggcng maya-mayang unti.

Sa Sm taytay (taytay na ang pinakaprogressive sa lahat ng lugar sa Pilipinas. tau narin ang pinaka mayamang bansa sa asia at pangalawa sa buong mundo, una ang india. nagsimula ang reporma nung umupo ang tinuturing qng pinaka magaling na presidente sa buong mundo.) kami magkikita, sakay ako ng chopper q. bumaba ako, pinaalis ang body guards kasama ng chopper at nagsabi aq na wag na aqng sunduin. pagbaba ko galing H-pad, andaming paintings at mga artworks sa pader, wala ka ngang makikitang pader sa dami ng magagandang paintings na medyo alam ko at nasa dyaryo ko na date.

" gawa ni mrs. jane yan mr?"

"ah, sorry po, tinitignan ko lang po, ako nga pla po si mark salas."

"alam ko malamang, nyaha, aq to si daniel (na isa na ngyong premyadong model at nagmamayari ng international orchestra.) malamang d kta makalimutan, sikat na sikat ka na."

"ikaw din tae ka, snu na and2?"

mejo nagulat ako kay daniel, matangkad at gwapo, nakasalamin at nakagel. naka americana. (na ngayon ay isa nang pinaka normal na damet sa mundo.)

ako palang daw sabi nya, malamang, anu pa bang aasahan q. mga bigatin na sila. ako lang ata ang pinaka mababa ang narating sa mga kaklase ko. nasa gitna kami ng kwentuhan ni daniel nang may dumating na limousine(tama ba spelling?). bumaba ang isang magandang babae at sinundan ng isa lalake. una medyo nagtaka ko. sinu kaya to. may escort pa. nilapitan nila ako nag nagwikang…

"it has been a while a mark, it’s been years since we last played together, ako to, edrick. nyaha. asawa ko nga pla, si joan"

si joan, niyakap kami ni daniel. medyo nagulat ako. pero sya nga si joan. balita ko, si joan daw ay ulirang house wife meron may shares sya sa kompanya ko ay sa marami pang kompanya, yumayaman sya nang nasa bahay lang dahil sa mga stocks nya. napaka talino talaga. si edrick ay isang naring artist at architect at ngayon, kinakarir nya ang pagbabanda. bang yaman na nila, nabili nya ang pinakamahal na suite sa Salazar Landmark ang Hotels. meron silang tatlong anak. medyo marami akong alam dahil narin sa trabaho ko.

pinapasok na kame nila joan at drix sa main hall, bang ganda, na maraming kurtinang nakapalibot. nagulat nalang ako na ako pala ang MC. lintek. shocking. pero ok lang. andun na sila flora, ang may ari ng SM at pinalitan nyang MS ang pangalan ng kompanya at andun dn ang taong nabigla ako sa katayuan nya. andun si Mrs. Estrellado, ang dating si rochelle mauricio! wa! parang dati lang inaasar ko lang sya kay daniel! wa! shocking talaga.

naguumpisa nang magdatingan lahat. nakatakot lang nang dumating ang isang maingay na babae na may kausap sa telepono.

"sabi nang icancel mo lahat eh! tanggalin mo lahat nang appointments q ngayong linggo!"

kilala ko ang babaeng to. artista sya. actually isang sexy actress at all-time academy award winner. cnu pa nga ba. ang talakerang si regine grace rio(no offense po, isa itong kwentong katha). oo. natupad ang pangarap nyang maging mapangasawa si edward pero divorced sila for the meantime. alam mo naman sa hollywood. walang certain na bagay. Dumating na silang lahat. si Jag, naka Limousine na isa na ngayong international Chef. ang dating hirap na hirap sa pagbukas ng lata ay naging international chef pa. si praise, ay isa nang multinational computer program selling company owner, CEO at president sa di ko mawaring dahilan. bang yaman na nito. binili nya ang buong kompanya ni jill gates (anak ni bill gates kunyari.) at masaya nang namumuhay. si katlyn dumating na rin, kasama si juan miguel, asawa nya. parehas silang nasa linya ng musika. magkabanda si drix at gege. si katlyn ay kasama sa orchestra ni daniel, dumating silang nkasakay sa jet ng pamilya nila. nasabi ko ba sa inyong may airport na katabi ang MS taytay? meron! bawat bayan d2 may airport na para madali transpo. wala naring jeep. kasi sa tulong ng Zeiner Corporations (isang companyang gumawa ng isang malaking breakthrough dahil nagawa nilang masira ang pader papuntang space.) ay nagawa ng Microsoft (na pagaari ni praise) ang teleporter pero gumagana lang sa maikling distansya. kung baga. pateleport teleport nalng d2 ngayon, salamat kay Renz at Praise.

dumating na ang mga bigating nabanggit. si renz as usual, dahil sa breakthrough nya sa techno world eh nagteleport. pero syempre, sa presenya ng mga gwardya. astig tlga, yung mga kapatid nya, naging deboto, pastor o ministro. ang buong pamilya nila ay kristyano, may asawa na sya, may dalawang anak at namumuhay ng isang mayaman at mapayapang buhay, tinanong q kung cnu asawa nya, iniisip q kasi na sana si ‘ano’ ang asawa nya, pero hinde, dun aq nagkamale, "kung iniisip mong klasmeyt naten, mali ka, nameet q ang asawa ko nung college, ayoko lang munang magexpose ayoko madamay pamilya ko sa magulong mundo ng media." sabagay, wala namang cgurong tao ang gustong mamedia pamilya nya, pwera nalang sa anak ko na pagkapanganak plang, nasa dyaryo na. si praise mukang may hinahabol pang trabaho dahil may kasama pa syang secretary na may eyetop *(ang eyetop ay isang bagong inovation na gawa ng walang iba kundi kompanya ni praise. eto ay isang laptop na parang isa lang eyepiece, parang laser ni cyclops. ganon! tapos interactive sya through voice and signals to and from the brain. astigin diba?) pa at nagsasalita ng iba’t ibang schedule, pero sinagot lang nya ito ng mga katagang "not now please, cancel it all, i’m here to rejuvenate!". ang kawawang secretary na napahubad ng eyetop ay nagwika lang ng "asgeaggmnemaogmoeaog". d q rn naintindihan ang sinabi nya, pero cgurado aqng nagkaintindihan sila ni praise dahil umalis ang secretary. pinagtatanong tanong q kung anu ibig sabihin nung mga salitang d q naintindihan, sabi ni daniel, program language daw yun. astigin diba? marunon si praise ng program language! kaya pala nakakausap nya ang mga computer! ang dating binabarabara, inaalipusta at pinagtutulungan ay marunong makipagusap sa makina. teka, nasabi q na ba na yung secretary ni praise… ay isang humanoid? oo humanoid! isang robot na hugis tao. antindi na ni praise! puro bakal ang kapiling nya sa opisina!

si edmarc ang dumating na sumunod. ang tindi ng entrance nya! habang lumalakad sya sa red carpet papasok eh pinipicturan sya ng sandamakmak na tao! mga paparazzi, mga photojournalists, mga photographers! nakita ko sa mga tags nila ang mga sumusunod: I.L.I. , Cosmopolitan, For Her Magazine, Business today, Ripleys bilib it or not at marami pang iba, pati nga just for gags at just for laughs kinukunan sya ng letrato sa d q mawaring nakakatawang dahilan. naglakad sya ng deretso at gaya ng dati, ang parang hanger nyang posture, mabagal at malumanay na paraan with matching panyo na panakip sa bibig. ang dating edmarc na shy type ay ganun paren, pero ngayon, medyo iba, dahil may kasabay syang maglakad.. babae.. at kaklase q dn… nung una, hindi ko talaga mamukaan, tinignan q sila nang may halong panlilibak habang naglalakad ang dalawa. bonggacious ang suot ng babae. d q alam kung magasawa sila o ano. paglapit nila, may naamoy aq.. isang pamilyar na amoy sa classroom namen date. nakahalata ang babae na paamoy amoy aq sa paligid ng pasimple nang bigla nyang sinabing "tama na salas. sobra na". tae, si danna! sabi q na pamilyar nung amoy eh!! si danna pla!

nagkwentuhan, nalaman qng si danna ay isang big time A.G. (A.G. air glider, mga kotseng lumilipad, ilang tao plang meron n2, at isa ako dun, d q alam na si danna pla ang nasa likod nang lahat. pinagpatuloy nya ang car aircon business na minsang nagpayaman sa kanya. nagdevelop, nagpaganda at nauwi sa AG. bukod don, meron syang one-stop relaxation centre. pagmamasahe, pagrerebond, haircut, shampoo, foot spa, at lahat na! d q matandaan ang pangalan ng shop nya pero sigurado aq na may de leon don. ang punch line ng shop ay. ‘wet-hand nightmare?’. natatawa aq, pero oo, si danna na pasmado ay nauwing ginagamot ang sarili nyang saket na basang kamay. sa kasalukuyan ay business partners sila ni edmarc. iniisip q nung umpisa SILA. pero hindi pla. nagkataong nag memeeting ang mga kumpanya nila at nagusap na sabay silang pupunta. si edmarc ay meron na plang asawa at 4 na anak. bawat anak nya ay nagmamayari ng sandamakmak na landmarks sa buond mundo. lintek. ganyan dapat ang tinatawag na pamilya. dumating naren si lito. d q na sya kelangan tanungin dahil alam q ang buong background ng buhay nya, lagi syang nasa dyaryo at tv shows q. isa na syang health expert na ang focus mostly ay dental health. alam nyo yung mga komersyal ng tutpes na may doctor na nagsasabing maganda ang isang brand? ganun na si lito! sya lagi ang lumilitaw! astigin! bukod don, sya ang leader ng international dental association. ang galing, ayoko maglagay ng comparison sa dating buhay nya sa buhay nya ngayon, baka makasakit aq. anyways. habang nagkakausap kame, nabukas ang usapan kung panu naging si daniel at rochelle, nagkahiyaan pa ang dalawa kung cnu magkekwento, pero nagkasundo silang si daniel na. nagwika si daniel.."nung…"

-to be continued ulet!

i managed to come this far, i actually managed to surpass daring days of unknown certainties. i managed to neglect my feelings. i managed to control myself. i managed to stop things from happening…

i managed to reach this state, this place. and for some bloody reason, i find myself, again, bleeding. i can’t really believe things have to turn out like this. why? what the hell. i know i did it. okay i did everything if that makes you satisfied. but why can’t we just go back to our previous state. why can’t we just forget everything. why? because of pride? because of fear? because of pain? i managed to reach this place. this place where i can keep every feeling hidden. where i can hide my solitude.

but again. for some unknown reason.

i find myself, bleeding again…

oh God. why..?

God..

pls..

wala lang, hehe, trip ko lang magtype ng magtype.

may kachat akong tao nung isang gabi nang bigla kong naisip itanong ang mga katagang gumugulo at bumabagabag sa aking isipan, at sa taong ito, naliwagan ang aking isipan, natatawa ako pero wala taung magagawa, eto ang masaklap na katotohana, nyahaha. at eto ang tanong q,

"binibigdeal ba ang isang bagay 2ngkol sa isang tao kung wala namang halaga yung tao?"

ang sagot nya,

hinde daw.

kung walang halaga, sinasayang mo lang oras mo dahil di naman sya nakaka2long sa pagunlad ng pilipinas. bakit mo ba papalakihin ang problemang d naman mahalaga at d magbabago buhay mo.

cge nga, kau nga.

pag walang saysay ang isang tao, poproblemahin mo pa ba kung panu sya mamuhay? pupunahin mga mali nya? o kaya bibigyan ng mga side comments? take note, walang halaga tong tao na to sayo ah.

nakakainis na kasi

ako pa masama, ako na nga tong nananahimik sa isang tabi tapos biglang may eepal ng pagbibigay ng side comment. wala na kong ginagawa na nag iinvolve sa kanya, tapos sa akin magagalit eh wala naman akong ginagawa.

ah alam ko na

kung wala pala aqng halaga

baket ganyan ka kumilos?

makapal muka ko? tanggap na sus naman.

haha, wala lang,hehe, trip ko lang magtype ng magtype.